Οι σκέψεις μου

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ; Μια σκέψη για την ιδιοκτησία, την απώλεια και όσα θεωρούμε δεδομένα. Στην καθημερινότητά μας χρησιμοποιούμε συχνά τη φράση «αυτό είναι δικό μου». Μιλάμε για τα πράγματά μας, τους ανθρώπους μας, τις σκέψεις μας, τον χρόνο μας. Το θεωρούμε τόσο αυτονόητο, ώστε σπάνια σταματάμε για να αναρωτηθούμε τι ακριβώς εννοούμε. Υπάρχουν βέβαια πράγματα που μας ανήκουν πραγματικά, με την κυριολεκτική έννοια της ιδιοκτησίας. Ένα σπίτι, όσα αποκτήσαμε με τον κόπο μας, πράγματα που μπορούμε να διαθέσουμε όπως εμείς αποφασίζουμε. Δεν είναι όμως αυτά που με απασχολούν εδώ. Με ενδιαφέρουν περισσότερο όσα συνηθίζουμε να θεωρούμε…

Τα βερεσέδια της ζωής μας Το τεφτέρι της ζωής και το δικό μας κόσκινο Έχω τη βεβαιότητα, ότι τουλάχιστον εμείς οι παλαιότεροι, θυμόμαστε εκείνη την υπέροχη σκηνή από τη Μοντέρνα Σταχτοπούτα. Η Κατερίνα, την οποία υποδύεται η Αλίκη Βουγιουκλάκη, έχει βρει μια πολύ καλή δουλειά και τηλεφωνεί στον κυρ Στέφανο, τον μπακάλη που της έδινε τρόφιμα βερεσέ και τα σημείωνε στο τεφτέρι του, χωρίς να είναι βέβαιος πότε θα εισπράξει τα χρωστούμενα. «Βάλε αυτό, βάλε εκείνο, βάλε και μπύρες, θα το κάψουμε απόψε, κυρ Στέφανε! Μόλις βρήκα μια εξαιρετική δουλειά!» Κάποτε, ο βερεσές ήταν καθημερινή υπόθεση. Πολλοί άνθρωποι, κυρίως όσοι…

Με τις φυσαλίδες στα χέρια Πλατσουρίζοντας στα νερά του τώρα Πριν από λίγο καιρό —ή μήπως πριν από χρόνια; μικρή σημασία έχει— βρέθηκα πάλι μόνος μέσα στη θάλασσα. Ήταν από εκείνες τις μέρες που το νερό είναι όσο δροσερό χρειάζεται για να σε ξυπνήσει και ο ουρανός τόσο καθαρός, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν η συννεφιά είναι τελικά εφεύρεση του ανθρώπου για να δικαιολογεί τις κακές του διαθέσεις. Κολυμπούσα αργά. Κοίταζα τις φυσαλίδες που άφηναν τα χέρια μου καθώς έσκιζαν το νερό, κάποια κατάρτια σκαφών που λικνίζονταν νωχελικά πιο ανοιχτά, γλάρους που έκαναν κάθετες βουτιές για το μεσημεριανό τους….

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΠΙΣΩ Για την τέχνη του να σκέπτεσαι πριν μιλήσεις Υπάρχει μια μεγάλη αυταπάτη που, λίγο ή πολύ, κουβαλάμε όλοι μας. Ότι μας χαρακτηρίζουν οι σκέψεις μας.  Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Οι σκέψεις είναι ελεύθερες, ανεξέλεγκτες, πολλές φορές παράλογες, σκληρές ή και αντιφατικές. Από το μυαλό όλων μας περνούν καθημερινά πράγματα που, αν ειπωθούν ακριβώς όπως γεννήθηκαν, μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα, να πληγώσουν ανθρώπους ή να ανατρέψουν ισορροπίες που χτίστηκαν επί χρόνια. Βέβαια, για να λέμε του στραβού το δίκιο, υπάρχουν άπειρες καθημερινές στιγμές στις οποίες λέμε πράγματι αυτό που σκεφτόμαστε. Κυρίως όταν…

Η αλήθεια είναι σαν κινούμενη άμμος. Σε τραβάει σιγά σιγά μέσα της και, αν δεν έρθει κάποιος να σε τραβήξει έξω, την έβαψες. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό. Ίσως όμως, όσο περνούν τα χρόνια, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι πολλές από τις αλήθειες που θεωρούσαμε ακλόνητες δεν ήταν παρά η αλήθεια μιας συγκεκριμένης στιγμής. Αλλάζουν τα πράγματα, αλλάζουμε  κι εμείς, και μαζί τους μετακινείται  το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Κι όμως, επιμένουμε να ψάχνουμε την απόλυτη αλήθεια. Σαν να υπάρχει κάπου ένα σταθερό σημείο, πάνω στο οποίο θα μπορέσουμε επιτέλους να πατήσουμε και να πούμε: εδώ είναι, τώρα τα κατάλαβα…

ΟΤΑΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ, ΧΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Αναρωτήθηκα πολλές φορές τι είναι τελικά πιο χρήσιμο στη ζωή: να κυνηγάς την τελειότητα ή να προσπαθείς να ζεις όσο γίνεται καλύτερα μέσα στην πραγματικότητα. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι η απάντηση βρίσκεται στη δεύτερη επιλογή. Η τελειότητα είναι μια έννοια που απασχόλησε τον άνθρωπο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Άλλοι τη συνέδεσαν με τη γνώση, άλλοι με την άσκηση, άλλοι με την ηθική και άλλοι με την αποδοχή της ατέλειας. Αυτό και μόνο δείχνει ότι δεν υπάρχει ένας κοινά αποδεκτός ορισμός της. Ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Πολλοί πιστεύουν…

Μεταξύ σοβαρού και αστείου Το χωνί είναι ένα από τα πράγματα που υπάρχουν στη ζωή μας χωρίς να ζητούν την παραμικρή αναγνώριση. Δεν το φωτογραφίζουμε, δεν το θαυμάζουμε, δεν λέμε «τι ωραίο χωνί!» και κανένας δεν έχει σκεφτεί μέχρι σήμερα να του απονείμει κάποιο βραβείο. Το χρησιμοποιούμε όταν το χρειαστούμε και μετά το ξαναβάζουμε στη θέση του, μαζί με τα υπόλοιπα εργαλεία που θυμόμαστε μόνο όταν τα χρειαστούμε. Έχει όμως ένα κουσούρι. Έχει ένα  στόμιο. Και το στόμιο αυτό έχει συγκεκριμένο μέγεθος. Εσύ μπορεί να έχεις μεγάλη όρεξη να του ρίχνεις το υγρό με τις χούφτες. Το χωνί όμως δεν…

ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Η ΝΑ ΜΗΝ ΖΕΙ Όταν κάποια στιγμή στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, πέθανε ένας  αγαπημένος μου συνάδελφος με τον οποίο είχαμε πολύ καλή σχέση και είμασταν και συνομήλικοι, δεν ξέρω πως και γιατί, μου ήρθε στο μυαλό μια σκέψη που δεν μου πολυάρεσε για να είμαι ειλικρινής. Ότι όλοι μας, από την στιγμή που γεννιόμαστε, μπαίνουμε σε μια λίστα αναμονής.  Δεν ξέρουμε πότε θα έρθει η σειρά μας, αλλά είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα έρθει. Κουφή σκέψη; Μπορεί. Κάποιος μπορεί να μου πει ότι δεν  είμαι καθόλου σοβαρός που κάθομαι και σκέφτομαι τέτοια πράγματα. Δεκτό. Μόνο που,…

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΜΕΤΡΟ Το άδειο καλάθι, δεν λέει πάντα την αλήθεια Έχετε προσέξει ποτέ, πόσο πολύ έχουμε μάθει να κοιτάμε μόνο το τέρμα και σχεδόν ποτέ τη διαδρομή; Ζούμε σε μια εποχή που βιάζεται. Σχεδόν όλα μετριούνται με το τελικό αποτέλεσμα: «Πέτυχε; Άρεσε; Τι έφερε;»  Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βιασύνη, συμβαίνει μια μεγάλη, σιωπηλή αδικία. Αποδυναμώνεται δραματικά η προσπάθεια. Όλος ο κόπος, οι ώρες, η φροντίδα- ακόμα- και η ψυχή που έβαλε κάποιος στη διαδικασία, μπορούν να διαγραφούν μονοκοντυλιά, αν το αποτέλεσμα δεν βγει όπως το περίμεναν οι άλλοι Εδώ,βάλτε στην εξίσωση και τον χρόνο Ο χρόνος…

Το Ρόστερ της Ζωής ​Στο μπάσκετ, όπως και στη ζωή, η ποιότητα της πορείας σου δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο καλός παίκτης είσαι, αλλά από το τι συμπαίκτες διαλέγεις να έχεις δίπλα σου στον αγώνα της καθημερινότητας. ​Αίγινα, 16 Ιουνίου 2022 ​Όταν στα αρκετά παλιά χρόνια είχα μπασκετική δραστηριότητα σαν παίκτης, αλλά και στα πρόσφατα που υπηρέτησα αυτόν τον χώρο από το πόστο του παράγοντα και κυρίως του προπονητή, γνώρισα πολλών κατηγοριών παίκτες. Μου άφησαν εντυπώσεις που ακόμα και σήμερα με διδάσκουν σημαντικά πράγματα για τη ζωή. ​Θα αρκεστώ να σχολιάσω μια κατηγορία που από μόνη της είναι ένα…